Home > Geen categorie > Het volgende hoofdstuk…

38 weken. 38 weken en 2 dagen om precies te zijn…

38 weken geleden kregen wij het verschrikkelijke nieuws te horen dat Judith neuroblastoom heeft.

Onze wereld stond abrupt stil. Het leven zoals we dat gewend waren was niet meer. De poorten van onze hel waren geopend. Wagenwijd open. De hitte van de vlammen, het geschreeuw van het lijden, het schroeide onze gezichten… Het was onze enige weg, we moesten door deze poorten, omkijken was geen optie. Niemand wist hoe ons pad zou verlopen, we moesten dieper en dieper de haard van deze ellende in.

En een hel is het. Het is bijna niet te omschrijven, we zaten zo diep, dieper kon bijna niet. We zitten in een achtbaan, een denderende trein waarin we nu al 38 weken en 2 dagen in zitten. Maar deze trein, deze achtbaan, brengt ons wel verder! We hebben nog niet moeten uit stappen, godzijdank. Hoewel de rit slopend is, psychisch en lichamelijk, zijn wij dankbaar dat wij nog steeds onderweg zijn. En wat een rit hebben we al achter de rug: 6 chemokuren, een operatie, een hoge dosis kuur en een stamceltransplantatie. Allemaal doorstaan!

De rotgang waarmee de trein is begonnen is wat afgezakt, de laatste paar weken was het meer een boemeltreintje. Een boemeltreintje die wel flink wat hobbels heeft moeten nemen, dat dan weer wel. De laatste hobbel die we hebben gehad was de opname in het VU vanwege de hoge koorts die Judith kreeg. Een opname van een week als gevolg van een bacterie in Judith haar centrale lijn.
Inmiddels boemelen we nu verder.

En kijk nu, 38 weken en 2 dagen later, de andere kant van deze hel is in zicht. De poorten naar het leven in zonneschijn zijn in zicht. We zijn er nog niet, nog lang niet, maar er is zicht! We durven wat verder vooruit te kijken, we durven het licht weer een beetje in ons leven te laten schijnen. En dat licht geeft hoop… Hoop en moed.

En dan morgen. Morgen start het nieuwe hoofdstuk in dit verhaal: Judith zal 12 keer bestraald worden. 3 keer minder dan we hadden verwacht, een meevaller. We zijn erg benieuwd hoe Judith morgen de bestralingen zal ondergaan. Ze moet een paar minuten héél stil en helemaal alleen liggen. Tja, ze kan het wel, dat weet ik zeker, maar of ze het ook doét is een tweede….

We zullen met de taxi heen en weer gaan. Dat is wel heel fijn, als Judith zich onderweg niet lekker gaat voelen, kan ik er gelijk voor haar zijn.

Op naar het volgende hoofdstuk in deze thriller…..